กลับบ้าน
บนเครื่องบินมุ่งหน้ากลับเชียงใหม่
หากผู้โดยสารในเครื่องเป็นคนไทยเกือบทั้งหมด
ธรรมชาติของพวกเขาคือไม่ชอบอ่านหนังสือ
คุณเดินทางในเวลากลางคืน
ไฟในห้องโดยสารดับมืดทั้งลำ
ความสว่างที่จะมีได้คือไฟสำหรับอ่านหนังสือประจำที่นั่งของผู้โดยสาร
ปรากฎว่าคุณเป็นคนติดการอ่านหนังสือเอามากๆ
เมื่อมีเวลาว่างเมื่อใด และคุณไม่ง่วงนอน
คุณจะหยิบหนังสือที่พกไว้ขึ้นมาอ่าน
ณ ตอนนั้น ในห้องโดยสารที่มืดสนิท จะปรากฎจุดสว่างอยู่เพียงจุดเดียว
ตำแหน่งนั้นคือตำแหน่งบริเวณที่นั่งของคุณ
คุณแหงนหน้าขึ้นจากหนังสือที่อ่านพร้อมกับมองไปรอบๆ กาย
คุณรู้สึกว่าตนเองเป็นเหมือนนักโทษที่กำลังถูกสอบสวนในห้องมืด
ลำแสงที่ส่งทอดลงมาช่างเจิดจ้าใส่สายตาเหลือเกิน
คุณสังเกตหาแสงสว่างจุดอื่นเป็นเพื่อน
คุณเห็นแสงรูปทรงสี่เหลี่ยมเรียงรายเป็นทิวแถว
มันคือสัญญาณไฟเล็กๆ เหนือศีรษะผู้โดยสารตลอดแนวที่นั่ง
เป็นการเตือนว่าให้คาดเข็มขัดนิรภัยและไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่
ทันใดนั้นก็เกิดเสียงประหลาดดังขึ้นมาจากเบาะหลัง
…………..
คุณหันไปมองหาต้นตอของเสียง
สิ่งที่คุณเห็นเป็นเพียงภาพเงาเลือนลาง
เสียงยังคงดังขึ้นมาจากท้ายเครื่อง
แต่คุณไม่สามารถลุกจากที่นั่งไปหาสิ่งนั้นได้
เครื่องบินกำลังร่อนลงสู่ภาคพื้นอย่างรวดเร็ว
เม็ดฝนตกลงมาหนาเม็ดหนักขึ้นเรื่อยๆ
คุณได้แต่จินตนาการถึงสิ่งที่ส่งเสียงนั้นในความมืด
และคุณก็น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว
คุณพยายามอดกลั้นมันไว้ แต่ไม่เป็นผล
มันกลับยิ่งไหลบ่าออกมาอย่างท่วมใจ
คุณกำลังคิดถึง….
Filed under: my journal | Leave a Comment
No Responses Yet to “กลับบ้าน”