ยังคง (Rough Cut)

05ม.ค.12

 

 

นี่เป็นโปรเจคกะทันหันที่ไม่ได้คิดว่าจะถ่ายทำมาเป็นหนังสั้น แค่เพียงอยากเก็บบันทึกความทรงจำจากการออกเดินทางของเพื่อน 2 คนจากจังหวัดเชียงใหม่เพื่อตามหาพระเพื่อนที่ไปใช้ชีวิตอยู่ที่วัดป่าแห่งหนึ่ง ณ จ.อุดรธานี เท่านั้น แต่เมื่อนำไฟล์วิดีโอที่ถ่ายเก็บไว้มาดูก็พบว่ามันมีอะไรบางอย่างที่สอดคล้องกันระหว่างคำถามคำตอบของเพื่อนทั้ง 3 คน จึงลองนำมาร้อยเรียงเล่าเรื่องผ่านหนังสั้นเรื่องนี้

ยังคง….

Filed under: Uncategorized   |  Leave a Comment

Creep Acoustic cover

20ก.ค.11

 

 

……………………………

Filed under: Uncategorized   |  Leave a Comment

ภาพยนตร์สั้น_หวนไห้

22มี.ค.11

 

————————————————————————–
วงจรไหวสั่นของช่วงชีวิตแสนสั้น
ครวญครุ่นถึงความสุขและทุกข์ขื่น
การสลายกลับกลายคืนมาในรูปแบบของห้วงความทรงจำ
มันอาจเป็นเพียงภาพความจริงที่เหมือนความฝัน
หรือเป็นเพียงภาพความฝันที่แลดูเหมือนความจริง
————————————————————————–

a short film by Akara Pacchakkhaphati

Filed under: Uncategorized   |  1 Comment

Apichatpong Issue_Example

22ส.ค.10

Filed under: Design_work, Interested story   |  Leave a Comment

คนละเรื่องเดียวกัน

26มิ.ย.10

มนุษย์ทดลองผู้ชอบหยิบจับความแปลกต่างเป็นว่าเล่น

ดูเหมือนมนุษย์ในดวงดาวสีฟ้าจะก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่คิดจะหยุด

มีเพียงบริกรเท่านั้นที่จะมองเห็นเพราะใส่แว่นตา Night-Vision แบบทหารที่ใช้รบตอนกลางคืน

ความไร้สาระยังมีประโยชน์ของมัน

เมื่อ 80,000 ปีก่อน ไฟอาจหมายถึง พลังและการอยู่รอด ผู้ครอบครองอาจหมายถึงผู้ครองชีวิต

เขาคงเข้าใจในหัวอกผู้ติดโทรศัพท์มือถือ เลยคิดประดิษฐ์แบตเตอรี่มือถือที่สามารถชาร์จได้ ด้วยพลังงานแสงอาทิตย์ขึ้นมา

อนิจจา…เขาไม่เคยได้ปรึกษาเรื่องนี้กับใครเลย

เงี่ยหู เอียงตา ยื่นจมูกมาใกล้ๆ หน้ากระดาษอีกสักหน่อย

ผมมีคำถามคาใจอยู่ข้อหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวกับพฤติกรรมมนุษย์ วันนี้ผมจึงลองออกมาสอบถามหา ข้อมูลดู

เด็กแว้นต้องการอะไร?

พ่อเฒ่าที่เล่นดนตรีเป็น ทำนาเป็น เป็นศิลปิน เป็นหมอตำแย

ความขัดแย้ง ความสับสน ความลงตัว

เขาจะบอกเราทำไม ก็อย่างที่บอก ถ้ามันมีอะไรขึ้นมามันต้องอธิบายกันเยอะเลย เขาก็เลือก ที่จะปฏิเสธดีกว่า

ถึงวันนี้แล้ว เชื่อว่าเครดิตต่างๆ ที่คุณสั่งสมมาคงสร้าง power ให้คุณน่าดู?

ถ้าเทียบความรู้สึก ผมภูมิใจมากกว่า เพราะทุ่มเทเวลาไปเป็นเดือนเพื่อมัน

เบื่อนักข่าวไหม  ทั้งบันเทิงและการเมือง?

หนึ่งคำถามมีหลายคำตอบ

ก็มีคนเคยพยายามจะเอามารวมกันเยอะแยะ แม้กระทั่งอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ ในที่สุดก็บอกว่ามันต้องมีความเป็นสังคมนิยม

แน่นอนที่สุดและไม่ต้องมีหลักฐานใดๆ มายืนยัน

“ ว่าไง จะจบรึยัง? ”

ผมรู้สึกว่าตัวเองน่าจะมีเวลามากกว่านี้ แล้วผมก็จะเจียดเอาเวลาไปแปรงฟัน เพราะผมเป็น คนชอบแปรงฟัน

ทั้งใจหายและไม่ทันตั้งตัว

“ อะไรนะ โจ้? ”

เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปรวดเร็ว

จิราภรณ์ วิหวา :  a day volume 5 no.57 p.61  ทวีศักดิ์ ศรีทองดี :  a day volume 1 no.11 p.34  เรื่องของความคิดมาก : a day volume 3 no.33 p.16  ชนพ ศิริกมลมาศ :  a day volume 10 no.116 p.109  สืบสกุล แสงสุวรรณ :  a day volume 8 no.87 p.134  เรื่องของความคิดมาก : a day volume 3 no.33 p.12  จักรพันธ์ุ ขวัญมงคล :  a day volume 7 no.82 p.165  151078 :  a day volume 6 no.65 p.34  ทรงศีล ทิวสมบุญ :  a day volume 7 no.79 p.105  กองโต :  a day volume 10 no.112 p.150  พฤ โอ่โดเชา :  a day volume 5 no.57 p.91  อนุพงศ์ มูฮำหมัด :  a day volume 6 no.62 p.132  ดร.ก้องภพ อยู่เย็น :  a day volume 9 no.102 p.1115  เฟียน กำปั่นทอง :  a day volume 2 no.17 p.19  ศวิชญ์ สุวรรณกุล :  a day volume 9 no.105 p.125  ม.ล.ณัฏฐกรณ์ เทวกุล :  a day volume 7 no.84 p.50  นิ้วกลม :  a day volume 5 no.55 p.136  อนุช อาภาภิรม :  a day volume 4 no.40 p.93  เกษรา วรา :  a day volume 5 no.52 p.36  วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ :  a day volume 8 no.92 p.191  เจษฎาภรณ์ ผลดี :  a day volume 1 no.7 p.21  Mister Tompkin :  a day volume 9 no.103 p.119  วินทร์ เลียววาริณ :  a day volume 4 no.39 p.158  หลานชาย :  a day volume 6 no.71 p.149

Filed under: Uncategorized   |  Leave a Comment

กลับบ้าน

27มี.ค.10

บนเครื่องบินมุ่งหน้ากลับเชียงใหม่

หากผู้โดยสารในเครื่องเป็นคนไทยเกือบทั้งหมด

ธรรมชาติของพวกเขาคือไม่ชอบอ่านหนังสือ

คุณเดินทางในเวลากลางคืน

ไฟในห้องโดยสารดับมืดทั้งลำ

ความสว่างที่จะมีได้คือไฟสำหรับอ่านหนังสือประจำที่นั่งของผู้โดยสาร

ปรากฎว่าคุณเป็นคนติดการอ่านหนังสือเอามากๆ

เมื่อมีเวลาว่างเมื่อใด และคุณไม่ง่วงนอน

คุณจะหยิบหนังสือที่พกไว้ขึ้นมาอ่าน

ณ ตอนนั้น ในห้องโดยสารที่มืดสนิท จะปรากฎจุดสว่างอยู่เพียงจุดเดียว

ตำแหน่งนั้นคือตำแหน่งบริเวณที่นั่งของคุณ

คุณแหงนหน้าขึ้นจากหนังสือที่อ่านพร้อมกับมองไปรอบๆ กาย

คุณรู้สึกว่าตนเองเป็นเหมือนนักโทษที่กำลังถูกสอบสวนในห้องมืด

ลำแสงที่ส่งทอดลงมาช่างเจิดจ้าใส่สายตาเหลือเกิน

คุณสังเกตหาแสงสว่างจุดอื่นเป็นเพื่อน

คุณเห็นแสงรูปทรงสี่เหลี่ยมเรียงรายเป็นทิวแถว

มันคือสัญญาณไฟเล็กๆ เหนือศีรษะผู้โดยสารตลอดแนวที่นั่ง

เป็นการเตือนว่าให้คาดเข็มขัดนิรภัยและไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงประหลาดดังขึ้นมาจากเบาะหลัง

…………..

คุณหันไปมองหาต้นตอของเสียง

สิ่งที่คุณเห็นเป็นเพียงภาพเงาเลือนลาง

เสียงยังคงดังขึ้นมาจากท้ายเครื่อง

แต่คุณไม่สามารถลุกจากที่นั่งไปหาสิ่งนั้นได้

เครื่องบินกำลังร่อนลงสู่ภาคพื้นอย่างรวดเร็ว

เม็ดฝนตกลงมาหนาเม็ดหนักขึ้นเรื่อยๆ

คุณได้แต่จินตนาการถึงสิ่งที่ส่งเสียงนั้นในความมืด

และคุณก็น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

คุณพยายามอดกลั้นมันไว้ แต่ไม่เป็นผล

มันกลับยิ่งไหลบ่าออกมาอย่างท่วมใจ

คุณกำลังคิดถึง….

Filed under: my journal   |  Leave a Comment

multi-error…เพราะชีวิตมีหลายเลเยอร์

16ก.พ.10

ยั้วเยี้ย_ พบทางแยกทั่วทั้งเมือง ชีวิตบนกบาล

การตัดสินใจจะเลือกไปทางใดทางหนึ่งนั้นก็ทำให้เหนื่อยใช่ย่อย

แต่มันก็ตระหนักรู้ว่าชีวิตมีหลายเลเยอร์ ซ้อนทับกันไปทับกันมาตาลาย

ชีวิตมีจิตใจ

ทุกอวัยวะในร่างกายมีวิญญาณ

เราถูกขับเคลื่อนไปในทุกวันนั้นเกิดขึ้นจากสมองตรอง

หรือเป็นไปอย่างอัตโนมัติตามความเคยชิน

อารมณ์ความรู้สึกของพวกมนุษย์นั้นก็ซับซ้อนไม่น้อย

บางทีถึงขั้นยากจะหยั่งถึง_________________เยอะ

Filed under: Illustration, my journal   |  1 Comment

เรื่องเล่าปะลาจ08

11พ.ย.09

เม็ดฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ในขณะที่แสงแดดถักทอลงมายังภาคพื้น
นี่คงเป็นทวิภาวะของธรรมชาติที่แสดงให้เราเห็นถึงความเป็นไปได้ในการเกิดขึ้นของสองสิ่งพร้อมๆกัน
ฝนตกไม่จำเป็นที่ท้องฟ้าจะต้องมืดครึ้มเสมอไป
ในขณะเดียวกัน หากยามที่แดดออกก็ไม่ได้หมายความว่าฝนจะตกลงมาไม่ได้
หรือยามท้องฟ้ามืดครึ้มบรรยากาศอึมครึมก็ไม่ได้หมายความว่าฝนกำลังจะตก
บางทีแดดทอแสงอย่างเจิดจ้า ท้องฟ้าเปิดกว้าง
แต่สักพักเม็ดฝนก็เทลงมาฝ่าเส้นแสงจากบนฟ้าก็มีให้เห็นออกบ่อย
นกน้อยใหญ่ที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วคงงงว่าจะบินกลับเข้ารังดีหรือไม่
ความคิดของชายวัยเบญจเพสกำลังล่องลอยปะปนกับเม็ดฝนที่ร่วงหล่นเบื้องหน้า
คนเราเกิดมาเพื่อที่จะชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่
สัมผัสความงดงามของชีวิตนี้ แล้วก็ตายจากไป
แต่คนส่วนใหญ่ไม่มีโอกาสได้รู้สึกแบบนั้น เพราะระบบสังคมทำให้คนเบี่ยงเบนความสนใจไปสู่สิ่งอื่น ไปสู่เรื่องของการมีเงิน มีความมั่นคง มีชื่อเสียงเพื่อให้คนนับหน้าถือตา
ดร.กรุณา กุศลาสัย กล่าวไว้ว่า
“ทรัพย์สมบัติ คือ ภาระของความใหญ่โต  สวัสดิภาพ คือ ความสมบูรณ์ของชีวิต”

โลกหมุน  เวลาเปลี่ยน  ชีวิตเคลื่อนไหว

…….

เขาตัดสินใจว่าวันพรุ่งนี้จะไปยื่นใบลาออกจากงานลูกจ้างในเมือง

 

Filed under: Design_work, Illustration, my journal   |  1 Comment

เรื่องเล่าปะลาจ 07

31ต.ค.09

แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอลงสู่ผืนดินเบื้องล่างช่างสวยงาม

เม็ดฝนเพิ่งร่วงหล่นโปรยปรายลงมาเมื่อครู่ใหญ่

ฟ้าหลังฝนเป็นภาพที่สวยงามเสมอ

แสงตกกระทบผิวน้ำส่งระยิบระยับช่างจับใจ

ความสวยงามของธรรมชาติถูกส่งทอดมายังทุกคนที่มองดู

อย่างน้อยผู้ที่เดินทางในรถประจำทางสายนั้นก็เป็นประจักษ์พยานได้

ภายในรถมีทั้งนักท่องเที่ยว ทั้งชาวบ้าน และพ่อค้าแม่ขาย

จะมีสักกี่ช่วงเวลากันที่ความสวยงามนี้จะคงอยู่

สามีภรรยานักท่องเที่ยวคู่หนึ่งซึ่งกำลังเดินทางไปเที่ยวพื้นที่บนภูเขาด้วยรถประจำทางสายนี้คุยกัน

พวกเขาเห็นภาพที่สวยงามนั้นจึงตัดสินใจขอลงจากรถกลางทาง

ภาพสุดแสนประทับใจถูกถ่ายโอนลงดวงตาสองคู่ใหม่

รถประจำทางเคลื่อนตัวต่อไปได้ซักพักใหญ่

ก้อนหินขนาดมหึมาร่วงหล่นลงมาจากเนินเขาข้างทาง

ทับรถประจำทางคันนั้นจนเละ  ผู้โดยสารไม่เหลือรอดแม้ซักราย

สามีภรรยาคู่นั้นเห็นเข้าก็เกิดอาการตกใจ 

…….

ตัวภรรยาพูดขึ้นว่า “เราไม่น่าลงจากรถประจำทางคันนั้นเลย”

Filed under: Illustration, my journal   |  Leave a Comment

เรื่องเล่าปะลาจ 06

22ต.ค.09

ก้อนกรวดถูกวางเรียงรายเต็มผืนทรายที่เคยว่างเปล่า
มนุษย์หูตาเดียวเป็นคนทำเช่นนั้น
เป็นความคิดฝันของเขาที่จะพยายามปูทางเดินให้กับตัวเอง
อาจเป็นเพราะความมุ่งมั่นตั้งใจที่ทำให้ทางก้อนกรวดเสร็จลงอย่างว่องไว
แต่หากลองสังเกตดูให้ดี ทางก้อนกรวดบนผืนทรายสายนี้
ดูไม่เป็นเส้นตรง และไม่ค่อยจะสมบูรณ์แข็งแรงซักเท่าไร

ครั้งหนึ่ง ผู้เฒ่าเครายาวเคยถามเตือนสติมนุษย์หูตาเดียวว่าทำไมถึงต้องรีบเร่งมากนัก
เจ้าไม่ศึกษาหรือวางแผนผืนผาให้ดีเสียก่อน
หากเร่งรีบทำไปโดยขาดศิลปะจรรโลงใจ เส้นทางที่เจ้าวางไว้อาจพินาศลงได้อย่างง่ายดาย
แต่เนื่องด้วยเขาเอาหูและเอาตา(ที่มีอยู่อย่างละหนึ่ง)ไปนาและไปไร่
เขาจึงไม่ได้ใส่ใจกับคำตักเตือนจากผู้เฒ่าแต่อย่างใด
ความทะนงว่าตนเป็นผูเก่งกล้า สามารถทำได้ทุกสิ่งอย่าง
ทำให้ไม่มีใครอยากร่วมวงเสวนากับมนุษย์หูตาเดียว
คนรู้จักของเขาจึงค่อยๆ หายไปทีละคน …และทีละคน

…….

วันหนึ่งถนนก้อนกรวดเริ่มทรุดพังทลาย
เนื่องจากกาลเวลาพัดพาสายน้ำมาเซาะผืนทรายเบื้องล่างให้มีช่องว่างรูเล็กใหญ่
ก้อนกรวดมากมายที่ถูกวางอย่างไม่ปราณีตจึงมีอันต้องแยกย้ายและคลี่คลายออกจากกัน

“การประพฤติตัวก็เหมือนการจัดวางก้อนกรวดบนผืนทราย
หากไม่ทำพื้นและฐานให้แน่นดีเสียก่อน ก้อนกรวดที่วางเรียงรายจะเป็นอยู่ดีได้อย่างไร
หูตาเดียวที่มีจะทำให้ดีก็ย่อมได้  ทิฐิมานะที่สูงส่งถูกลดลงมาหน่อยจะดีไหม”
คำเตือนท่านผู้เฒ่าลอยเข้ามากระทบหูใบใหญ่
ตาดวงเดียวเริ่มเบิกกว้าง
ความคิดจมดิ่งลงลึกไร้ขอบเขตของจักวาล

ที่ว่างช่างมีอยู่มากมายเหลือเกิน

Filed under: Illustration, my journal   |  Leave a Comment